เส้น
แสง
ที่
สูญหาย
...
เรา
ร้องไห้
เงียบงัน
title งวดนี้เป็นชื่อหนังสือรวมเรื่องสั้นของ
haruki murakami ของ สนพ.กำมะหยี่
ที่เพิ่งซื้อมาเมื่องานหนังสือที่ผ่านมา
ชอบชื่อเล่มมาก
ชอบชื่อเล่มมาก
ที่ทำให้ดิ่งลงไปเรื่อยๆทุกครั้งที่อ่านคำที่เพิ่มขึ้นมา
พออ่านงานของมุราคามิ ในช่วงอากาศแบบนี้
แล้วรู้สึกถูกดึงดิ่งลงไปอีกแล้ว
ตอนนี้ฝนตกทุกวัน ตกจนกระทั่งเริ่มสงสัยว่า
นี่เป็นหน้าร้อนหรือหน้าฝนกันแน่
สถานการณ์รอบตัวก็ไม่ค่อยจะดี
ทั้งแผ่นดินไหว เศรษฐกิจ และการเมือง
(ขอละไว้ในฐานที่ทุกคนน่าจะเข้าใจ)
ฉันรู้สึกแค่ว่า นี่ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกัน
วันก่อนฉันคุยกับเพื่อนว่า
พวกเรากำลังแสวงหาสิ่งสมมติแล้วตายไปพร้อมกับมัน
พวกเรากำลังแสวงหาสิ่งสมมติแล้วตายไปพร้อมกับมัน
ทั้งการเมืองเศรษฐกิจ แม้แต่เงินก็เป็นสิ่งที่มนุษย์สมมติขึ้น
เพียงแต่มนุษย์เรายอมรับในค่ากลางด้วยกันมันถึงได้มีค่าขึ้นมา
ใครจะรู้ว่าหากสถานการณ์เปลี่ยน ล้มพับลงเมื่อไหร่
มันอาจจะกลายเป็นแค่อากาศธาตุและเศษกระดาษเพียงแค่นั้น
ประเทศที่ล้มละลายมีตัวอย่างมาแล้วไม่ไกลเกินจริง
ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
ฉันแค่อยากจะบอกว่า
บางวันเราแสวงหาสิ่งที่ไม่ใช่สิ่งสมมติกันบ้างก็ดี
ภาพ orange sky ไม่ได้ถูกปรับสีเลย
แต่ท้องฟ้านอกหน้าต่างห้องเป็นสีนั้นจริงๆ
หน้าต่างบานนี้ทำให้มองเห็นโลกภายนอก
สับเปลี่ยนเวียนหมุนไปหลายรอบแล้ว
แต่ก่อนมันเคยเป็นต้นไม้รกๆเพราะมีพื้นที่ร้างติดกับบ้าน
สีเขียวพันตัวขึ้นมาถึงหน้าต่างห้องนอน
นำเอาสิ่งมีชีวิตประเภทนกและกระรอกมาเกาะริมหน้าต่างเป็นบางวัน
ฉันทำงานจนสว่างคาตา
เห็นสิ่งเหล่านี้เป็นภาพสุดท้ายก่อนหลับตาลง
ในช่วงโลกสว่างหลายต่อหลายครั้ง
วันหนึ่งต้นไม้ทั้งหมดก็ถูกรื้อถอนออกไป
ฉันตอบไม่ได้ว่านกกับกระรอกที่เคยอยู่พวกนั้นหายไปที่ไหน
ไม่กล้าคิดว่าถ้ามันยังอยู่กับต้นไม้จะเป็นอย่างไร
ฉันเพิ่งจะรู้ความจริงว่าต้นไม้ทั้งแถบแค่สองวันก็หายไปหมดได้
หลังจากต้นไม้หาย หญ้าก็ถูกกำจัดเป็นรายต่อไป
ในใจคิดว่าคอนกรีตกำลังมาแทนที่ วิวนอกหน้าต่างของฉัน
แต่เพราะเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้การก่อสร้างหยุดชะงัก
ต้นไม้ก็ไม่มี...คอนกรีตก็ไม่มี...
เหลือเพียงบ่อหลุมโคลน มีน้ำขัง กับวิวที่มองเห็นไกลๆ
ไม่นานหญ้ารกขึ้นมาทับปกคลุมใหม่
ถูกทำลายไป ขึ้นใหม่
ทำลายไป
ฉันไร้สิทธิ์เสียง
...
edit @ 9 Apr 2009 23:25:40 by vicvic
