ภาพด้านบนใช้แทนตัวเองในหน้า profile ของหนังสือเล่มหนึ่ง
ที่จะกล่าวถึงในวันข้างหน้า
ส่วนวันนี้มาแบบงงๆ
ช่วงนี้เราโดนงานถล่ม
ถึงขนาดที่มือถือพัง แต่ไม่มีเวลาออกไปซื้อ
แว่นพัง แต่ไม่มีเวลาออกไปซ่อม
จริงๆอาจจะเพราะ
ท้ายที่สุดแล้วมือถืออาจจะไม่ไ่ด้สำคัญขนาดนั้น
(ในเมื่อยังมีโทรศัพท์บ้าน e-mail และ msn)
แต่คนเราอาศัยความเคยชินจนคิดว่ามันสำคัญ
แต่ก่อนก็มีชีวิตมาโดยไม่มีมือถือ
แต่ทำไมเดี๋ยวนี้เริ่มทำไม่ได้
นับว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาด
บางทีก็ทำให้คิดว่า พอมีมือถือแล้วทำให้
ตรงต่อเวลากันน้อยลง ไม่อยู่ที่นัดกันมากขึ้น
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น พอมองตัวเองก็รู้สึกว่า
เคยทำอะไรแบบนั้นไปเหมือนกัน (จริงๆไม่ดีเลยนะ)
วันนี้อีกเหมือนกัน แอบพักไปดูรายการที่บุกไปดู ศัลยกรรมของเกาหลี
แต่ก่อนก็ไม่ได้แอนตี้อะไร แต่พักหลังชักรู้สึกว่า
ทำไมหน้าเหมือนกันหมดจนกลัว
จริงๆอาจจะกลัวใจคนมากกว่าก็ได้ เพราะเจ็บตัวแป๊ปเดียวก็หาย
กลัวว่าซักวันนึงจะมีคนมาชี้หน้าว่า
"เมิงน่าจะไปผ่านั่นฉีดนี่นะ แล้วจะดูดีขึ้น"
มันแปลกๆอยู่นะ จริงๆศัลยกรรมมันน่าจะจบที่
ต้องการให้ตัวเองดูดีขึ้น หรือถ้าจำเป็นก็ว่าไปอย่าง
แต่กลับกลายเป็นเริ่มหาข้อบกพร่องของตัวเองและคนรอบข้างยิ่งกว่าเดิม
หรือที่จริงแล้ว เราจะแอนตี้เพราะมีคนประเภทหลังกันมากขึ้น
เพราะแต่ก่อนคนที่ทำเพราะมีปัญหาจริงๆเราก็ไม่รู้สึกอะไร
อันที่จริงแค่อยากจะบอกว่า
หยุดให้เป็นแล้วกัน
เหมือนงานศิลปะสักแต่ใส่ สุดท้ายก็พัง
ถ้าไม่รู้ว่าควรจะหยุดเมื่อไร
===============
อีกนิดขอฝากโปรโมทงานของเพื่อน
กดที่ภาพเพื่อดูใหญ่ๆ
edit @ 12 May 2009 05:15:33 by vicvic
